Jack wilde in de achtbaan. Hoe hij daar zo ineens bij kwam, geen idee, maar dat wilde hij. Nu was ik volledig in de veronderstelling dat er geen achtbanen bestaan die geschikt zijn voor jongetjes van 3, maar na wat onderzoek te hebben gedaan blijkt dat dus gewoon te kunnen. Dus werd zijn eerste dag pretpark gepland, en hiervoor hebben we Duinrell uitgekozen. Beetje geschrokken van de prijs wel, heeft Nick op internet nog even verder gezocht of het niet voor wat minder kon, en na uiteindelijk zijn zuurverdiende airmiles allemaal ingeleverd te hebben konden we met z’n drieën naar binnen voor de prijs van 1 kaartje, dat was al beter. Stel dat Jack na een uur bedenkt dat een pretpark niet zijn ding is, zou het toch mooi zonde zijn als je daar een kleine 100 euro voor hebt betaald.

Dolle pret, en dit was pas het begin

We hadden geluk met het fantastische dagje-uit-weer, graad of 20 met een zonnetje.. Heerlijk!   Vanaf het moment dat we er binnen stapten keek onze kleine vriend zijn ogen uit. Het eerste wat we tegenkwamen waren grote driewielers waarmee je door een verkeerstuin kon rijden. Dolgelukkig was ie, zeker als wij overstaken bij een zebrapad en dan semi-boos met onze vuisten in de lucht naar hem riepen dat ie wel moest stoppen, hilarisch vond ie het. Na 3 rondjes achter hem aan te zijn gerend om hem er vanaf te krijgen konden we dan ook de rest van het park gaan bekijken.

De pret was begonnen. Na even op de karretjes met zwenkwieltjes te hebben gespeeld kwamen we bij de monorail. Hier begon wel de eerste beproeving voor Jack: de wachtrij. Laten we eerlijk zijn, daar baalt iedereen natuurlijk van! Gelukkig viel het mee en mochten we na enige tijd de karretjes in om een gedeelte van het park van bovenaf te bekijken. Jack en ik samen, en Nick alleen achter ons aan. Ik moet zeggen dat Jack na een paar minuten zijn interesse wel was verloren, en dat ik er ook wel klaar mee was want om nou te zeggen dat het lekker licht wegtrapt… Doe mij die geautomatiseerde karretjes maar.

Hard werken dit

Na ook het reuzenrad nog even meegepakt te hebben, en op de trampoline een salto geprobeerd te hebben was dan eindelijk de kikkerachtbaan aan de beurt. Bij de meetlat nog even checken of Jack echt mee mocht en daarna in de helemaal niet lange wachtrij. Hij kon nog een rondje kijken hoe het ging en daarna waren wij aan de beurt. Wij hebben ons expres rustig gehouden in de rij om hem niet te zenuwachtig te maken van tevoren, en hij ging dan ook rustig zitten alsof ie iedere dag een ritje in de achtbaan maakte. Wel uitgelegd wat er ging gebeuren (we gaan naar boven, dan gaat het karretje heel hard naar beneden en door allemaal bochten). Hij was iets teleurgesteld dat het niet over de kop zou gaan, maar daar zou hij later die dag nog op terugkomen. Nick zat naast hem, ik in het karretje ervoor. En daar gingen we dan, hij had er zin in. Wat is het toch prachtig om de vertrekkende gezichten van mensen te zien als je voor het eerst naar beneden gaat, zo ook die van mijn zoon ;). Na het korte ritje stapte hij lachend uit: “ik had allemaal kriebels in me buik, en ik vond het wel spannend maar ook heel leuk!” Precies zoals het hoort in een achtbaan vertelde we hem. Geslaagd dus.

In een echte achtbaan!

Nu hij dit had overleefd was het de beurt aan de splash. Wel het dichte karretje want het was geen 30 graden meer dus geen zin om drijfnat door het park te wandelen de rest van de dag. Ook dit was een groot succes, al was achter het scherm staan na de rit en het water van het volgende bootje er tegenaan misschien nog wel leuker.

Tijd voor de lunch! Er zit een La Place restaurant midden in het park dus dat is prima geregeld. Niet alleen maar patat of poffertjes te krijgen. Naast het terras is de grote speeltuin waar Jack eigenlijk al de eerste keer dat we er langs liepen heen wilde. Wij hebben nog even lekker in de zon gezeten terwijl hij daar wat verder uit kon razen, prima geregeld.

Naast de Splash stond nog een andere achtbaan, de Dragonfly. Deze was iets serieuzer maar zodra Jack hem zag wilde hij erin. We hadden hem verteld dat die echt veel sneller ging en dus ook wel wat spannender zou zijn, maar hij wist het zeker. Hij mocht erin en wij zijn dan wel een beetje van de ‘dan moet je er zelf achter komen’. Dus wij in de rij, nog een keer gevraagd of hij het zeker wist, en dat deed hij, dus daar gingen we. Hij wilde wel weer naast papa, en ik zat dit keer in achter hen. Zodra we naar beneden gingen, wat dus echt veel sneller ging dan bij de kikkerachtbaan, had meneer een beetje spijt. Gelukkig duurt een ritje nooit heel lang dus binnen een minuut was hij verlost. Huilend stapte hij uit, en vertelde dat deze toch wel een beetje te eng was. Het huilen was snel voorbij, en er werd geconcludeerd dat hij pas weer in deze blauwe ging als hij 4 was, want dan was ie niet meer zo eng. We zullen zien. Getraumatiseerd was ie niet, want in de rij van de kikkerachtbaan sloot ie zo weer aan. Na nog wat attracties te hebben meegepakt op de weg het park uit (de schaduwkamer blijft leuk, ik weet niet wat dat is) was het weer tijd om naar huis te gaan.

Samen gekke schaduwen maken

Een zeer geslaagde dag. Duinrell is naar onze mening ook echt leuk met kinderen van deze leeftijd, zelfs naast de achtbanen is er genoeg leuks te doen. Ook is het park niet heel groot waardoor je het makkelijk binnen een dag helemaal gezien kunt hebben, en de kleintjes alles zelf kunnen belopen. Het Tikibad hebben wij er nu niet bij gedaan, maar we moesten wel beloven dat we daar heen zouden gaan wanneer hij zijn zwemdiploma heeft, nu al zin in!

Categorieën: Dagjes weg

Geef een reactie