Het klonk allemaal zo leuk én, ook niet geheel onbelangrijk, als een goed initiatief.

Vlakbij Ubud is een park waar olifanten die zijn gered uit Sumatraanse regerings kampen de rest van hun leven mogen slijten. ‘A comfortable and happy existence’ zoals op de website staat beschreven, en eveneens de bezoekers informatie bij brengen over deze prachtige dieren en de manier waarop zij zijn misbruikt en hoe ze nu worden opgevangen. Dit alles volgens 5 speerpunten:

Freedom from hunger and thirst, freedom from discomfort, freedom from pain, injury and disease, freedom to express en als laatste, freedom form fear and distress. Er wordt een goede omgeving beloofd, waar de olifanten de vrijheid hebben om lekker olifant te zitten zijn, zonder mentaal lijden. Je kunt de olifanten voeren, wassen, op hen rijden en ze laten in een korte show zien wat ze zoals kunnen. Bij de laatste 2 had er natuurlijk al ergens een belletje moeten gaan rinkelen, maar naïef als we zijn toch besloten om te gaan, zo het goede doel te steunen, en buiten het voeren om zelf de dieren met rust te laten (dus geen ritjes o.i.d.).

2 minuten na binnenkomst mezelf al voor m’n kop geslagen, wat een deceptie. Het gaat hier absoluut om een beter leven, maar niet zozeer voor de olifanten. Deze dieren worden nog steeds uitgebuit voor het gewin van de eigenaren. Zij staan (soms vast) aan een hek om met de parkbezoekers op de foto te gaan en gevoerd te worden. De show die zij opvoeren duurt inderdaad niet lang (15 minuten) maar is wel ieder uur te zien. En dan nog de ontelbare rondjes die zij moeten lopen met 2 bezoekers op hun rug en een trainer op de nek. Zeker niet vrijwillig, maar aangestuurd door de trainer met olifantenhaak. Voor degene die hier niet bekend mee is, hier een schokkend filmpje waarin te zien is hoe de olifanten worden getraind.

Afbeeldingsresultaat voor olifantenhaak

De olifantenhaak

Wanneer de dieren niet met 1 van de bovenstaande dingen bezig waren, stonden zij aan een  2 meter lange ketting in de volle zon. Dus geen freedom to express, en zeker geen freedom of fear and distress in dit park. En hoe mooi het ook is om deze beesten van zo dichtbij mee te mogen maken, hoe blij Jack ook werd van het bekijken, voeren en aaien, dit is iets wat wij nooit meer gaan doen.

Categorieën: Bali 2017Bali to do?

Geef een reactie