We werden op onze eerste volle dag in Thailand iets later wakker dan in de planning stond. Iets met moe van de reis. Desalniettemin hielden wij vol aan ons plan om met de fiets op pad te gaan om Ayutthaya rond te gaan. Alleen het vroeg vertrekken zodat we wat minder last van de warmte zouden hebben was dus niet echt gelukt. De eerste stop was bij een tentje genaamd Coffee Old City, tijd voor ontbijt en een planning.

Ontbijten!

Ayutthaya is de oude hoofdstad van Thailand en staat bekend om zijn tempels. Wij zijn hier maar 1 dag, en willen wel het 1 en ander zien voor we weer vertrekken. We komen uit op een route waarin we 3 tempels, en het speelgoed museum bezoeken. Alles bij elkaar een ruim uur fietsen en een uurtje gerekend per stop, goede invulling van de dag leek ons zo! De eerste tempel lag het verst bij ons vandaan. Wat je van tevoren dan weer niet bedenkt is dat je over een soort A44 inclusief viaduct moet om er te komen. Het is hier nou eenmaal niet zo ingericht op fietsers als thuis. Maar hey, dit was het plan, en na Google nog 2 keer gecheckt te hebben toch maar door gefietst. Het was ondertussen een uur of 11, en de temperatuur lag rond de 38 graden. Maar we hebben het gered, en zijn aangekomen bij Wat Yai Chai Mongkhon. Dit zou niet de mooiste maar wel de meest fotogenieke tempel zijn, door de honderden buddha’s die rond het hoofdgebouw zijn geplaatst. Aangekomen is het eerste wat we deden even ons hoofd onder de tuinslang houden om af te koelen. Het tempelcomplex was prachtig en de fietsrit zeker waard. We hebben hier een wens gedaan bij Buddha en deze ‘bezegeld’ door hem een oranje doek om te hangen. Na alles bekeken te hebben was het weer tijd om te vertrekken, de gedachte om terug te fietsen sprak ons echter nog niet echt aan. Gelukkig zijn de tempels grote toeristische attracties en zijn dus ook de ijskraampjes altijd dicht in de buurt. Na een ijsje en het bij elkaar verzamelen van onze moed zijn we terug gefietst naar waar we vandaan kwamen, gewoon omdat we wisten dat ons ontbijttentje goeie airco en koude drankjes had en dat hadden we nodig: de temperatuur was ondertussen 40 graden. Meteen maar een kleine lunch gepakt en in overleg 1 tempel uit de planning geschrapt. Volgende stop: het speelgoed museum. Kleine 20 minuten fietsen, gelukkig over een iets rustigere weg. Maar wat bleek bij aankomst? Het speelgoed museum was gesloten. Niet omdat wij niet goed opgelet hebben toen we naar de openingstijden keken, maar permanent wisten de mensen op straat ons duidelijk te maken. Lekker dan! Door fietsen naar de laatste tempel dan maar, welke zo’n 500 meter bij ons guesthouse vandaan lag. Ken je die foto van het Buddha hoofd in de boom? Dat is hier, de Wat Maha That.

Buddha in de boom

De tempel (ruïnes) waren mooi om te zien, maar datgene wat echt interessant was waren toch wel de sproeiers voor het gras die door heel het complex verspreid stonden. De sport was om geraakt te worden zonder op het gras te stappen, want dat was niet toegestaan. Tot we bij een sproeier kwamen waar medewerkers van het complex zaten en Jack zijn talenten kon inzetten: blond en jong zijn. Toen ze zagen wat ie probeerde te doen werd ie al snel aangemoedigd om het gras op te lopen en lekker door de sproeier te rennen. Dolgelukkig dat kind. En ik ook toen ik hem er langzaam maar zeker vandaan moest halen, als je begrijpt wat ik bedoel.

Na 2 ipv 4 bestemmingen hadden we genoeg gezweet, genoeg ruzie gemaakt met Jack die nog te moe was om mee te werken. Ook wij waren moe, alleen uitte dat zich dan weer vooral in een tekort aan geduld. Een combinatie die niet echt lekker loopt. Terug naar het guesthouse, zodat hij gewoon even kon spelen, en wij even konden zitten met een biertje. Ook hier waren de fans alom aanwezig en werd ie met knuffels verwelkomd toen ie zelf het kantoor binnen liep om het waterpistool wat ie eerder al had gezien te pakken.. Hij mag alles. Een paar minuten later werd er ook nog een groot stuk chocoladetaart naar hem toegebracht, werden er selfies met hem genomen en had hij vrienden gemaakt met een jongetje wat daar woont (kijk pap, kijk mam, dat is m’n allerbeste vriend!). Het blijft toch apart, al die aandacht. Na zo even lekker niks gedaan te hebben worden we opgehaald door een tuktuk (met een gewoon stuur ipv een motor stuur dus nep volgens Jack). Deze bracht ons naar het treinstation waar wij op de nachttrein naar Chiang Mai stappen.

In de tuktuk

Op het station hebben we onze tassen gestald en zijn we op zoek gegaan naar een restaurant. Snel gevonden dankzij Tripadvisor en wederom heerlijk gegeten. We waren wat vroeg terug op het station maar aangezien er treinen voorbij kwamen en er een fonteintje met vissen was vond Jack het geen probleem, en wij dus ook niet. Enkele minuten voor vertrek kwamen er medewerkers vragen in welke wagon we moesten zijn, en zorgden er voor dat wij alvast op de goede plek op het perron stonden. De trein kwam het station binnen rollen en wij hadden snel onze al opgemaakte bedden gevonden. Deze rit was een ervaring waar we alle drie heel erg naar uit hadden gekeken, en heel erg benieuwd naar waren. We hadden gelezen dat het zeer koud (graad of 20) zou zijn dus je lange kleding mee moest nemen om in te slapen, maar dat viel ons eigenlijk wel mee. Het treinpersoneel heeft de overige passagiers hier en daar iets langer laten wachten omdat ze uiteraard afgeleid waren door onze wandelende attractie. Na een uurtje onderweg te zijn hebben we Jack op bed gelegd volgens ons standaard ritueel: tandenpoetsen, omkleden, boekje, kus, knuffel en een liedje. Hij vond het prima en is lekker gaan slapen, dát viel niet tegen. Wij hebben nog een spelletje gedaan en een uur later ook ieder ons eigen bed opgezocht. Tandenpoetsen, boekje en dan slapen, maar dát viel wel tegen. Piep, kraak, remmen, stoppen, nieuwe reizigers en weer door.. Toch in slaap gevallen en om kwart over 6 werden we wakker gemaakt met de boodschap: sleeping time is now over.

Goedemorgen!

Buiten werd het net licht en zag je meteen de verandering in omgeving. Dames en heren, we waren in Chiang Mai…

Belangrijke dingen eerst, waar zouden we gaan ontbijten?!? Het station uit gelopen en niet veel verder een ontbijt restaurantje met buffet tegen gekomen, dikke prima! Even rustig acclimatiseren. Nick heeft hier een wijze les geleerd: wanneer er in Thailand staat dat je toiletpapier niet door kan spoelen, moet je dit ook serieus niet doen! Het heeft hem zo veel tijd en moeite gekost om de wc netjes achter te kunnen laten, dat het zelfs Jack op viel dat papa wel héél lang weg was. Ach ja, zo worden we iedere dag een beetje wijzer.
Na het ontbijt zijn we met een Grab (Aziatische Uber) naar het vliegveld gegaan om onze huurauto op te halen. Daar aangekomen moesten we onze spullen allemaal laten checken voor we naar binnen mochten om ons te melden bij het kantoortje naast de deur. Better safe than sorry moeten ze gedacht hebben. Enfin, eenmaal binnen ons bij de balie gemeld, van alles ingevuld, borg betaald, alles rond, top. Nog even checken of het kinderstoeltje er wel in is gezet, en dan kijken 3 paar ogen ons aan alsof we net hebben gevraagd of er wel genoeg ruimte is om onze giraf mee te nemen. Juist, na aangegeven te hebben dat wij er 3 keer per mail om hebben gevraagd, en zij zeggen hier niks over te weten, en geen stoeltjes te hebben maar even rondgevraagd bij andere verhuurders. Ook niets.. Kak! En vriendelijk blijven, want dat is nou eenmaal hoe het hier hoort. Ok, zelf maar iets bedenken dan. Al lang blij dat ie 3 is en geen MaxiCosi meer nodig heeft. Packing cube uit de tas om op te zitten, sarong om de gordel tegen het snijden in z’n nek, en zo moeten we er wel komen. In Pai wel te verstaan, een hippie/backpackersdorp 762 bochten, 3 uur rijden en een stuk of wat langs de weg wonende depressieve olifanten bij Chiang Mai vandaan. Klaar voor bestemming 2 van onze reis!


Geef een reactie