We beginnen de ochtend wederom bij het Hanna Café. Dit is gisteren zo goed bevallen dat we niet verder zoeken. We gaan hier heen met al onze tassen bij ons, want na het ontbijt is het tijd om door te rijden naar het vliegveld. Hier leveren we de auto in, en omdat dit voor 10 uur moest zijn we ruim op tijd voor onze vlucht die om 1 uur vertrekt. Even de tijd doden bij de Starbucks, waar we voor de drankjes ongeveer net zo veel betalen als voor een hele dag aan maaltijden. Toch duur, zo’n naam! Toen we hier zaten was er ineens een hoop tienermeisjes gegil achter ons. 4 jonge gasten werden van alle kanten gefotografeerd en belaagd (nouja, niet zoals dat in Nederland gebeurd, alleen maar nette mensen hier). Zo grappig om van een afstandje te observeren, maar geen idee wie het waren natuurlijk. Na 5 minuten toch eens gaan informeren bij het Starbucks personeel wie het waren, waar de dame van middelbare leeftijd lachend toegaf dat ze geen idee had omdat ze hier te oud voor was. Wel ging ze voor ons de menigte in om het uit te zoeken. Zo krijg je toch nog waar voor je geld, toptent! Het bleken 4 acteurs te zijn, ‘but I’m not into teenage drama’ voegde ze er aan toe.

De ‘famous Thai’ actors.

Na lekker te hebben gezeten hebben we onze bagage afgegooid en zijn langzaam richting de gate gelopen. Daar hadden we nog een half uur te vullen voor we gingen boarden dus hebben we met Jack old school Loco Bambino gespeeld. Toen het bijna tijd was om te gaan boarden naar de goede plek gelopen. Hier bleek na een tijdje dat we een kwartier vertraging zouden hebben. Geen probleem, hier heb ik op gerekend en daarom hebben we zo’n vroege vlucht genomen. We hoeven pas om half 8 vanavond de nachttrein te hebben in Bangkok, en het is maar een uurtje vliegen. Wat kan er mis gaan zou je zeggen!?!? Na een tijdje mochten we het vliegtuig in en niet veel later stegen we op. Zie je wel, niks aan de hand joh! En toen merkten we na 3 kwartier dat we rondjes aan het vliegen waren. De piloot bevestigde dit ook na een tijdje, en gaf aan dat we op dit moment niet konden landen door slecht weer boven Bangkok. Hij zou even een kwartier blijven hangen. Na een kwartier gaf hij aan dat hier nog een kwartier bij kwam, en na in totaal zo’n 40 minuten werd er omgeroepen dat we uit zouden wijken naar Pattaya. Dit omdat er niet genoeg brandstof was om de bui af te wachten. Kan gebeuren, niks aan de hand, alle tijd! Na ruim 2 uur aan de grond in Pattaya omdat er ondertussen een aardige wachtrij voor Bangkok was ontstaan, konden we eindelijk weer de lucht in, en ondertussen werd het qua tijd toch echt wel een beetje spannend.

Het uitzicht waar we veel te lang van hebben mogen genieten

Het vliegtuig uitgerend toen we eenmaal in het inmiddels zonovergoten Bangkok waren geland, onnodig natuurlijk want alle vluchten waren uitgeweken, alle vluchten kwamen nu binnen, met alle daarbij behorende bagage. Wat kunnen 20 minuten lang duren hè? Ondertussen 18: 25 , reistijd naar het station, 45 minuten.
Ok, Jack is nog al van het racen tegenwoordig (de trap op, met Charlie uitlaten, met boodschappen doen, eigenlijk met alles) dus wij hebben Jack gezegd dat dit een belangrijke race was, dat we met z’n drieën moesten winnen en dat ie mee moest racen op lichtsnelheid.. en dat heeft die lieve jongen gedaan. Toen kwamen we bij de rij voor de taxi’s , en die was lang, heel lang. We werden toegefluisterd dat we als we een taxi wilden mee konden lopen, 800 baht! Veel te veel, maar nieuwe tickets voor de trein en de ferry zouden duurder zijn. Meegelopen dus. Hij propt ons bij een oude man in de taxi, roept nog dat we de tol zelf moeten betalen en loopt weg. Top, de chauffeur wist nog niet eens waar we naartoe moesten. Dit konden we hem ook nog niet zo makkelijk duidelijk maken want hij sprak geen Engels. Meneer deed ook duidelijk niet mee aan onze race, en dat kan niet aan Jack zijn enthousiaste aanmoediging hebben gelegen: “racen meneer, racen, racen, geef gas!” Ook de file hielp niet mee, en het feit dat er ook nog even getankt moest worden zorgde ervoor dat we het zo goed als opgaven. Hopen op vertraging dus maar.. Bij aankomst bleek dit helaas niet het geval, en hadden wij de trein op nog geen 10 minuten gemist. Kak! Een stationsmedewerker probeerde ons nog een nieuwe taxi aan te smeren die het bijna zeker voor de trein zou redden naar de volgende stop. Ook deze taxi zou niet op de meter gaan rijden, en na ons nog zeer verse taxi avontuur hebben wij vriendelijk bedankt. Maar wat dan wel he? Hotel zoeken, morgen terug naar het vliegveld en dan vliegen was het eerste idee. Er ging echter nog een trein, om 22:50. Deze had geen bedden, maar ging wel daarheen waar we moesten zijn voor het volgende deel van de reis, en zou daar 10 minuten voordat wij er zouden worden opgehaald aankomen. Op deze manier zouden we in ieder geval de ferry tickets nog kunnen gebruiken, Jack zou toch wel slapen, en wij sliepen in de trein met bedden ook niet dus voor ons zou het niet heel veel meer impact hebben. Dat ging hem worden dus! Kaartjes gehaald, en daarna op zoek gegaan naar iets te eten. Tegenover het station stonden een paar streetfood kraampjes waar we het maar eens gingen proberen. Echt een succes was het niet maar hey, we hadden iets op. Nog even de 7-eleven ingelopen voor ijsjes, drinken en een ontbijtje voor de volgende ochtend, en terug naar het station. No way dat we deze trein gingen missen natuurlijk.

Wachten op de trein, we waren in ieder geval op tijd

Op de kaartjes stonden onze stoelnummers en die bleken verdeeld over de hele wagon te zijn. Daar waren wij het niet zo mee eens, Jack alleen is sowieso geen optie natuurlijk. Wij hebben dus gewoon de eerste beste vrije plaatsen naast elkaar gepakt. Daar waren de mensen die kaartjes hadden voor die plekken niet echt blij mee, maar op dit moment kon ons dat echt nog heeeeeeel weinig schelen. Wij spraken ineens nog slechter Engels dan de Thai in de trein, en hebben zo voor elkaar gekregen dat we konden blijven zitten. De stoelendans in de trein werd steeds groter, maar wij bleven stoïcijns naar onze boeken en onze slapende zoon kijken. Het is niet netjes, en we zouden het op een andere dag vast anders hebben gedaan, maar sociaal gedrag zat er op dit moment gewoon even niet meer in, sorry! Na een uur of wat liep ook de vertraging van deze trein steeds iets op, en uiteindelijk kwam de trein 25 minuten later aan op het station dan gepland. Nick had net daarvoor de ferry maatschappij gebeld met de vraag of de chauffeur van de transfer naar de haven even kon wachten, dit was niet mogelijk.

Onze nachttrein

Weer gemist, op 15 minuten dit keer. Klinkt lang, maar op een reistijd van ondertussen 20 uur voelde het als 3 keer niks. Als we echter konden zorgen dat we wel om 7 uur in de haven zouden zijn (35 minuten rijden) dan konden we in ieder geval gewoon de boot op. Prima joh, haasten we gewoon nog even verder! En toen gebeurde het: we stapten de trein uit, Jack ongelukkig want wakker gemaakt, wij zwaar bepakt want light packing met kind is gewoon niet super light natuurlijk en daar was ie: Onze held van de dag kwam met een grote glimlach op zijn gezicht naar ons toelopen en zei: “You go to Koh Tao, yes? Follow me, your van is waiting.” Het beste nieuws van de dag. Het bleek dat de minivan verder niemand op hoefde te halen, en dus toch zo vriendelijk was geweest om op ons te wachten. Ik heb de man niet geknuffeld, maar was er zeker toe in staat. Wij zouden deze morgen nog op Koh Tao zijn. Nouja, waarschijnlijk. Beetje sceptisch waren we ondertussen wel. Maar echt, hij reed ons door het nog half slapende Chumphon naar de haven, waar we niet al te lange tijd later op de gigantische catamaran stapte. Kleine 2 uur later stapten we van boord en waren dan toch echt aangekomen op Koh Tao.

Het moment dat we zeker wisten dat we de ferry niet gingen missen!

Wat achteraf trouwens wel gezegd moet worden, dit past in onze ogen toch wel echt in het plaatje van reizen. Dingen lopen nou eenmaal niet zoals je van tevoren had bedacht (en ik had het echt goed ruim bedacht al zeg ik het zelf). Maar de treinreis tussen de Thai zelf in plaats van tussen andere vakantiegangers in de ‘dure trein’ is een ervaring die we nooit meer zullen vergeten. Uiteindelijk kom je toch wel waar je zijn wilt.


Geef een reactie