Tijd om weer verder te reizen. Na in record tijd onze spullen verzameld te hebben (we worden hier nog een soort goed in) hebben we vanaf dat het restaurant open is 30 minuten om te ontbijten voordat we worden opgehaald. Redden we allemaal precies, dus als we net klaar zijn rijdt onze taxi voor. Spullen er in, nog even langs een paar andere accommodaties om anderen op te halen en dan beginnen we aan de 2 uur durende rit naar Krabi. En wat een geluk, wij hebben de meest irritante chauffeur van Thailand gevonden. Deze man krijgt het door zijn rijstijl voor elkaar om ons alle drie wagenziek te maken, terwijl we dat eigenlijk nooit zijn. Hij geeft namelijk niet gewoon gas, maar ‘pompt’ de gehele reis! Gas geven, los laten, gas geven, los laten.. zelfs op de snelweg, zwaar irritant. Na precies een uur stopt hij bij de Thaise variant van een wegrestaurant waar we even bij kunnen komen voordat het 2de gedeelte van de reis op dezelfde manier wordt afgelegd. We hebben alles binnen gehouden, maar dat was niet aan hem te danken. Op het moment dat we aankomen bij de bus stop in Krabi wordt de deur opengetrokken en worden we belaagd door andere chauffeurs voor het laatste stukje naar het hotel, niet eens tijd om uit stappen of er over na te denken wat nou eigenlijk de bedoeling is. Heel apart. Maar hey, op die manier wel binnen een minuut iemand geregeld die ons voor nog geen 3 euro naar het guesthouse brengt wat nog een kwartier rijden is. En dat is dan wel weer fijn.

Na onze spullen op de kamer te hebben gegooid hebben we er nog even over nagedacht om naar hét strand van Krabi te gaan, Railay beach. Maar aangezien het een uur reizen is om er te komen en het weer niet fantastisch was hebben we dat niet gedaan. Het is namelijk niet de bedoeling dat Jack vandaag slaapt, wat hij absoluut gaat doen als we hem nu een uur in de auto zetten. Wat wel de bedoeling is, is dat ie vanavond op tijd ligt, want morgenochtend om 6 uur moeten we alweer klaar staan voor het volgende gedeelte van de reis. 4 uur rijden, 2 uur varen. Geen Railay beach dus, maar even de stad door strompelen op zoek naar eten. De songthaews toeteren iedere keer dat ze voorbij rijden, waarmee ze vragen of we mee willen rijden maar wij schudden al glimlachend nee en wandelen lekker verder, en na het eten weer rustig terug. We besluiten om even een paar uur niks te doen in het guesthouse en daarna naar de night market te lopen voor het avondeten. Een drukke markt met honderden kraampjes en live muziek, erg gezellig!

Gezellige drukte

Maar zoals gezegd moest Jack op tijd naar bed. Wij nog een klein biertje in de sfeervolle open lobby terwijl het met bakken uit de hemel kwam. Voor zover onze dag Krabi, waarvan we het niet heel erg vinden dat het de enige is.

De volgende dag wederom vroeg opstaan om de reis naar Koh Lipe te vervolgen. Om half 7 worden we opgehaald bij het guesthouse voor de 3,5 uur durende rit naar de Pakbara pier, vanwaar de boot naar Koh Lipe vertrekt. De chauffeur heeft er lekker de gang in en op een stop van een half uur bij een tankstation na schiet de rit dus lekker op. Bij aankomst bij de pier wordt er gedaan alsof we heel erg op moeten schieten, maar eenmaal op de daadwerkelijke pier blijkt dit reuze mee te vallen. De boot is niet klaar, en het blijft redelijk lang onduidelijk welke van de 5 opstap plekken we nou precies moeten hebben. Zeker omdat alle boten hetzelfde zijn. Maar uiteindelijk worden we geroepen en worden alle mensen die dezelfde sticker hebben gekregen bij het ‘inchecken’ naar dezelfde boot begeleid. Dit is een heel klein bootje vergeleken met de catamaran waarmee we naar Koh Tao zijn gegaan. Lipe is dan ook een veel kleiner eilandje.

De speedboot

Net voordat we de boot op gingen is het begonnen met regenen, en die bui hangt een groot gedeelte van de reis boven ons. Het is een heftig tripje en de oeh’s en oh’s worden regelmatig uitgeroepen als de boot weer een sprong maakt en met een knal terug komt op het water. Er worden steeds meer mensen erg bleek en het duurt dan ook niet lang voordat de eerste zakjes (door ons) uitgedeeld worden. Toch handig, luierzakjes in je tas. Na zo 1,5 à 2 uur door te zijn gestuiterd kwamen we aan op bounty eiland Koh Lipe. Witte zandstranden, blauwe zee, precies zoals het hoort. Tijdens onze reis naar Bali hadden we dit gevonden op Gili Air, en dit moest voor ons dan ook terug komen in deze reis. Wij verblijven in een hutje op het Castaway resort. Dit ligt op ongeveer een kwartier lopen van de plek waar de boot het strand op is geschoven, en we besluiten om, nu we weer vaste grond onder onze voeten hebben, hier geen taxi voor te gebruiken. Lekker met de voetjes door het water. Ook weer 1 van de momenten waarop we blij zijn dat we geen koffers  maar backpacks mee hebben. Na onze strandwandeling komen we aan in het mooie resort.

Hier gaan we ons de komende dagen zeker vermaken

De ontvangst is super vriendelijk, er wordt zeker 10 minuten voor ons uitgetrokken, er worden drankjes gebracht, alle informatie die we nodig zouden kunnen hebben wordt ons gegeven.. echt super! Wij voelden ons meteen thuis, en dit gevoel is het hele verblijf zo gebleven. Het weer was goed, de sfeer was goed, het uitzicht was goed.. wat wilden we nog meer?!?! Deze dag hebben we niet veel meer gedaan dan zwemmen en een beetje rond lopen. Het was überhaupt niet de bedoeling dat we hier heel veel meer gaan doen, dus dat gaat tot nu toe heel goed. We zijn meteen even langs gelopen bij de duikschool om voor Nick en mij duiken te regelen, altijd fijn om die afspraak maar vast te hebben staan. Jammer genoeg moesten we ook op zoek naar een apotheek voor oordruppels. Jack geeft al 2 dagen aan last van z’n oren te hebben, maar sinds vandaag is het een drama om zijn t-shirt aan en uit te trekken en als we er op wat voor manier dan ook tegen aankomen is het gillen geblazen… Niet rood, het ‘stinkt’ niet (ik ben niet de enige ouder die aan het oor van haar kind ruikt om ontstekingen te checken toch?), maar wel de hoogste tijd om er iets aan te gaan doen. Druppels en paracetamol voor het slapen, en oordoppen voor het zwemmen, eens even kijken of we het redden zo. Zelf zegt ie meteen na het druppelen al dat het een stuk beter gaat. We kunnen niet van hem zeggen dat het geen optimist is in ieder geval.

Op naar nog een paar heerlijke dagen hier!

Categorieën: Reisblog Thailand

Geef een reactie